1 sierpnia 2025, Katowice, Scena Mbank i Visa

Robiłam to na ostatnią chwilę. Przesłuchując po kawałku twórczość nieznanych artystów, usiłowałam ustalić kto jest wart mojej obecności na OFF Festival Katowice 2025. Gdy usłyszałam The Cassino, stwierdziłam, że muszę jednak jechać wcześniej. Niewiele brakowało, by nic z tego nie wyszło, bo autobus z Hagi spóźnił się prawie godzinę (naprawdę trzeba aż tak międzynarodowo podróżować w obrębie jednej krainy historycznej?) w Chorzowie remonty dróg. Pełna napięcia akcja, by usłyszeć koncert w kontekście festiwalu „rozgrzewkowy”.

Jednak nie wyglądał na taki. Sporo osób wykazało się podobną do mojej determinacją i byli wśród nich nieprzypadkowi ludzie, ale tacy, którzy skrupulatnie śpiewali piosenki The Cassino. Dwa przeboje były klamrą tego koncertu – na początek „Prześwit” i na koniec „Jesień”. To niezwykłe, że zespół, który występuje na festiwalu jako jeden z pierwszych, zanim ludzie jeszcze zdążą przejść przez bramki, ma przeboje.

Bardzo chciałam zobaczyć The Cassino, bo oni tworzą bardzo dobrą muzykę. To się rozpoznaje, nawet poświęcając jej zaledwie minutę w bezdusznej, szybkiej klasyfikacji festiwalowej oferty. To jest tak dobra muzyka, że w moim odczuciu przerasta trzyosobowy skład, choć on wystarcza, by się nią zachwycić, to jednak jest w tych kompozycjach potencjał na większy rozmach. Ten wiolonczelista (Kuba Lemański), który wspierał zespół na początku koncertu, a potem sobie poszedł, mógłby wrócić z innymi muzykami i wypełnić wielką, pustą scenę brzmieniem, które treściom The Cassino nadałoby głęboki, prawdziwie „przebojowy” wymiar. To jest nieprzyzwoicie dobra muzyka, można osiągnąć nią wiele rzeczy…